1. هدف تان را بصورت مثبت بنویسید

2. دلائل تان را برای حذف این عادت بنویسید

3. روتین های جانشین را پیدا کنید. مثلا اگر عادت به خوردن در زمانهای خاصی را دارید، و با ترک عادت خوردن، برای آن زمان ها برنامه های خاصی بگذارید

4. با خودتان حرف بزنید، به خودتان بگوئید که شما در یک روند قرار گرفته اید، به خودتان یادآوری کنید که شما در حل نزدیک شدن به هدف تان هستید.

5. کمک هایی را برای پشتیبانی در اختیار داشته باشید. برای آنها شرح دهید که چرا می خواهید تغییر کنید و از آنها پشتیبانی بخواهید

6. برای برخورد با کسانی که می خواهند تغییر در شما را تخریب کنند آماده باشید. مدعی با شید و هر روز به آنها بگوئید کاری را که انجام می دهید

کارهای هر روز

1. هر روز لیست دلائلی ترک عادت را مرور کنید

2. یک تصویر دهنی از خودتان که داری عادت جدید هستید داشته باشید

3. تصدیق و تائید کنید جملات مثبت تغییر عادتی را که به خود می گوئید: برای مثال من سرشار از سلامتی و سرزندگی م به واسطه این که 4 بار در هقته ورزش می کنم

4. به خودتان یادآور شوید که اگر یک بار برگشتید به عادت قبلی مارک شکست به خودتان نزنید، مجددا لیست دلائل ترک عادت را مرور کنید و مجددا شروع کنید

5. به خودتان جایزه بدهید.

• آنقدر به تاریکی لعنت نفرست یک شمع روشن کن.
• نگران آینده نباشید چون به زودی فرا خواهد رسید.
• شادمانی در وقت دلتنگی و در حین کارهای ملال آور هــــنـر است.
• اگر به بیماری فکر کنیم بیمار خواهیم شد و اگر به شکست فکر کنیم شکست می خوریم.
• بهتر است یک بشقاب علف با عشق بخوریم تا یک گاو پروار شده را با نفرت.
• باغچه کوچک خود را آبیاری کنید.
• زندگی ما محصول افکار ماست.

همه آدمای موفق و بزرگ روشهایی تو زندگیشون دارن.به عبارت خلاصه قوانینی تو زندگیشون دارن.اونا اجازه نمی دن محیط اطراف و مسائل و مشکلات اونا رو هدایت کنن . بلکه اونا هستند که مسائل و مشکلات و محیط اطراف رو هدایت می کنند. به همین خاطره که این همه تاثیر گذارن.آدمای بزرگ و موفق رو محیط اطرافشون تاثیر زیادی دارن. دلیلش فقط یه چیزه! اونم اینه که مسئولیت زندگیشون رو به عهده گرفتن و می دونن که خودشون هستن که با افکارشون و ذهنیتشون زندگیشون رو رقم می زنن. اونا در مواجهه با افکار منفی و مسائل و مشکلات اولین چیزی که به خودشون می گن اینه که:" من قدرت نامحدودی دارم. همه چیز به ذهن من و ذهنیت من خلاصه می شه. همه چیز من به افکارم خلاصه می شه. من هستم که افکارم رو می سازم. اگه حالا با مشکلی مواجه شدم شاید تو فکرم و عملم یه جایی اشتباه کردم. پس اشتباهم رو پیدا می کنم و اونو تصحیح می کنم. به این ترتیب هر روز بهتر می شم.قوی تر می شم. شادتر و موفق تر می شم. من روز به روز با انرژی و قدرت بیشتری در جهت هدفام حرکت می کنم و این چنین شادی و موفقیت نامحدود رو در آغوش می گیرم. من موفقم. "

ببینید این آدما در مواجهه با مسائل و مشکلات چگونه به راحتی با بیان این عبارات نه تنها مسئله را حل می کنند  بلکه انرژی بیشتری پیدا کرده و به راه خود ادامه می دن. تو هم قدرت نامحدودی داری. کافیه ایمان بیاری. همین. این چنینه که متحول می شی و شادی و موفقیت نامحدود رو در آغوش می گیری.

ما دندانهایی می خواهیم که زخم ایجاد کند.

دلیلی که شما هنوز رویاهایتان را تحقق نبخشیده اید این است که بیشتر وقت و انرژی خود را برای پنهان کردن تصویر ذهنی منفی از خودتان صرف می کنید.

زندگی امتحان نشده ارزشی ندارد.

ما اشیا را همانطور که هستند نمی بینیم بلکه همانطور می بینیم که ترجیح می دهیم.

صدایی که در درون شما است صدای خدا نیست فقط صدایی است که دوست دارید آن را بشنوید.

ما عقب نشینی نکرده ایم بلکه در جهت دیگری حرکت می کنیم.

دوست دارید به شما فرمولی برای موفقیت بدهم؟ کاملا ساده است . میزان اشتباهات خود را دو برابر کنید.

هدف در زندگی ٬ زندگی با هدف است.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

کلام آخر: برای موفقیت در زندگی لازم است که ذهنمون رو کنترل کنیم. بایستی برای خودمون هدفی در نظر بگیریم و اون موقع معیاری به وجود می یاد که می فهمیم چه چیزی منفیه و چه چیزی مثبته. در این حالت هر چی رو که منفی می دونیم رها می کنیم و اصلا بهش فکر نمی کنیم تا بدین طریق ریشه اونو نابود کنیم. وقتی چیزهای منفی رو بالکل رها می کنیم خود بخود به چیزهای مثبت فکر می کنیم. و با توجه به اینکه به هر چی فکر کنیم اون بزرگتر و قوی تر می شه ما رفته رفته و روز بروز بهتر ٬قوی تر و مثبت تر می شیم. و اینگونه است که شادی و موفقیت نامحدود رو در آغوش می گیریم. همه چی خلاصه می شه در کنترل ذهن. پس ذهنتون رو کنترل کنید و موفق شوید.

خیلی ساده است. اینکه تو زندگیمون هدف داشته باشیم و برای رسیدن به هدفمون تلاش کنیم.

تلاش و تلاش .

هر چقدر برای رسیدن به اهدافمون سعی و تلاش بیشتری از خودمون نشون بدیم بیشتر از خوبی ها و

پاکی ها سر شار می شیم.

می بینی یکی خیلی ثروتمنده ولی لذتی از زندگیش نمی بره .  می بینی یکی خیلی فقیره

و لذتی از زندگیش نمی بره. اون یکی فکر می کنه اگه کمی فقیرتر بود شاید خوشبخت تر بود و این یکی

فکر می کنه اگه کمی ثروتمندتر بود خوشبخت تر بود. ولی واقعیت می دونی چیه؟ اینکه این دو تا چون تو

زندگیشون هدف ندارن و یا احیانا هدفی هم دارن ولی برای رسیدن به هدفشون تلاشی مستمر انجام

نمی دن به همین خاطر احساس خوشبختی نمی کنند.

  "لیس للانسان الا ما سعی."

لازمه سعی و تلاش داشتن هدف است. هدف راه را روشن می کند. باقی اش اینه که برای رسیدن به

هدفتون به راه بیفتید و اون قدر تلاش کنید و پله پله جلو برید تا یکی یکی به اهدافتون برسید.

اینگونه خواهد بود که آرام آرام همه خوبی ها و پاکی ها در وجود شما رشد و نمو می کنند و شما رو

تبدیل به موجودی نورانی و پربرکت می کنند که همه وجودش سرشار از زیبایی و شادی و سلامتی

است و با تمام وجود شادی و موفقیت نامحدود رو در آغوش گرفته است.

همانطور که آب میتواند جامد٬ مایع و یا گاز باشد. آگاهی هم میتواند منجمد به صورت ماده فیزیکی  و یا مایع به صورت فکر و ذهن یا بی شکل به صورت آگاهی ناب باشد.

آگاهی ناب٬ زندگی پیش از نمود یافتن است و آن زندگی از طریق چشمان تو به دنیای اَشکال مینگرد. زیرا آگاهی همان است که تو هستی. هنگامی که خودت را به صورت آن آگاهی بشناسی آنگاه خودت را در همه چیز تشخیص میدهی. این حالتی از روشنی کامل درک است. دیگر موجودی باگذشته ای سنگین نیستی که حجابی از مفاهیم را با خود حمل کنی و همه تجربه ها را بر اساس آن مفاهیم تفسیر نمایی.

هنگامی که بدون تفسیر درک کنی آنگاه میتوانی احساس کنی آنکه درک میکند کیست. این بهترین توصیفی است که میتوانیم در محدوده زبان در این باره بگوییم. او زمینه ای از سکون هشیار است که درک در آن رخ میدهد.آگاهی بدون شکل٬ از طریق تو نسبت به خودِ هشیار شده است.

زندگی بیشتر افراد توسط خواسته و ترس اداره میشود.خواسته نیاز به افزودن چیزی به توست تا به طور کاملتری خودت باشی.تمامی ترسها ترس از دست دادن چیزی و در نتیجه کمتر بودن و از بین رفتن است.

این دو حرکت این واقعیت را میپوشانند که بودن٬ دادنی و گرفتنی نیست. بودن به طور کامل هم اکنون در درون توست٬ حال!

                                                                                                          اکهارت تول

بی تردید یکی از زیباترین اصول حیات ، بازتاب روابط انسانهاست. گنجینه پر نعمت کائنات در برابر رفتار خوب ، بالاترین بهره را در مقایسه با هر بانکی پرداخت میکند.

برای عشق و محبتی که نثار جهان میکنیم این بانک علاوه بر اینکه همان مقدار عشق و محبت را که به شما برمیگرداند ( مصداق "هر آنچه بکارید ، همان را درو خواهید کرد" )سود آن را هم که پاداش نوعدوستی شماست میدهد تا همواره به یاد داشته باشید با مردم همیشه به همین روش رفتار کنید.

برای اینکه این اصل به شما ثابت شود همین حالا لبخند بزنید و ملاحظه کنید که چگونه احساس بهتری دارید. یا اگر موقع عبور از خیابان آشنایی را دیدید که افسرده و پریشان است با گفتن چند کلمه دلپذیر شادش کنید ، یقیناً بیشتر اوقات با برخورد خوب و خوشایند روبرو میشوید.اگر به احتمال بسیار کم اینطور نشد قانون حیات میخواهد شما را آزمایش کند که آیا صرفاً خوبی میکنید تا خوبی ببینید یا اصولاً این روش را برای زندگی خودتان انتخاب کرده اید. در همین آزمایش است که خیلی از مردم ناموفق هستند.

آن چیزی که ما به عالم می فرستیم دیر یا زود به خودمان برمیگردد. پس اگر با فقر ، بیماری ، غم و اندوه و یا روابط ناگوار روبرو هستید آن را ناشی از بدشانسی و صرفاً خطا ندانید بلکه با خودتان فکر کنید که چه کرده اید که با این واکنشها مواجه شده اید.

اگر واقعاً از چیزی ناراحت یا آزرده اید، بهترین موقع برای برقراری نظم و رهایی از کمی انباشتگی است. فکر نکنید که آنقدر ناراحت هستید که قدرتش را ندارید خودتان را جمع و جور کنید تا به ایجاد نظم و ترتیب بپردازید، فقط کافیست به سراغ کمد یا گنجه ای بروید و آنچه را که در آن است بیرون بریزید. فقط محتوای آنها را خالی کنید و به آنها نظم بدهید. می بینید که رهایی از انباشتگی و دور ریختن اشیا زائد که سالها احتکار کرده بودید در اوضاع و شرایط کنونی تان چقدر آسان است. همچنین تعجب می کنید وقتی می بینید ایجاد نظم در بی نظمیهای بیرون تا چه حد در روشن ساختن دل و جانتان مؤثر است.

هر ناراحتی آغاز راحتی است، چون ضمیر برترتان آن ناراحتی را برنامه ریزی کرد تا توجهتان را به نکته یا مسأله ای که نیاز به تغییر دارد، معطوف کند.

استادی می گفت هر وقت کسی ناراحت است بهتر است از خودش بپرسد: آیا این مسأله بعد از ده سال هم اهمیت امروز را دارد؟ به این ترتیب یاد میگیرد که از دید "ضمیر آینده"اش به مسأله نگاه کند. پاسخ این سؤال هم اغلب منفی است. چون تقریباً هیچ مسأله ای تا این اندازه اهمیت ندارد.

ما فقط برای بقای جسمانی به طبیعت متکی نیستیم. ما به طبیعت احتیاج داریم تا راه خانه، راه خروج از زندان ذهنهایمان را نشانمان دهد.

ما در هزار توی پیچیدگی و جهانی از مشکلات گم شده ایم.

آنچه را که پرندگان و گیاهان هنوز میدانند، فراموش کرده ایم. فراموش کرده ایم که آرام باشیم، خودمان باشیم، آنجا که زندگی هست باشیم: اینجا و اکنون!

هر وقت توجهت را به هر چیز طبیعی، هر چیزی که بدون دخالت بشر به وجود آمده معطوف کنی، از زندان تفکر ذهنی خارج میشوی و تا حدودی در حالتی از وصل با وجود شرکت میکنی.آنوقت چیزی از ذات آن پدیده به تو منتقل میشود و میتوانی احساس کنی که چه ساکن است و با این کار همان سکون درون تو بوجود می آید. چه کامل با آنچه که هست و آنجا که هست، یکی شده و با درک این نکته تو نیز در اعماق وجودت به همان آرامکده میرسی.

وقتی در طبیعت قدم میزنی به طور کامل آنجا باش و آن قلمرو را محترم بشمار. ساکن شو و بنگر و گوش بسپار. ببین چگونه تمامی پدیده های طبیعت نه تنها با خودشان یکی هستند بلکه با کل نیز یگانگی دارند. آنها با این ادعا که موجودی مجزا هستند، خود را از بافت کل جدا نکرده اند.
مشاهده طبیعت میتواند تو را از "من" فتنه گر جدا کند.

نسبت به صداهای ظریف و بیشمار طبیعت هشیار شو. ریزش قطره های باران، نخستین چهچهه پرنده ها در صبح، خودت را به طور کامل در اختیار گوش سپردن قرار بده. فراتر از صداها چیزی بزرگتر وجود دارد: تقدسی که نمیتوان از طریق فکر آن را فهمید.

وقتی که به طبیعت فقط از راه فکر نگاه میکنی، نمی توانی حیات، یعنی بودنش را حس کنی.

ببین که یک گل چه اندازه حضور دارد و چه اندازه تسلیم زندگی ست!

فضایی پهناور و خاموش تمامی طبیعت را در آغوش گرفته که همان فضا تو را هم در بر دارد.

وقتی که انسانها ساکن میشوند به ورای فکر میروند. بُعد دیگری از دانستن و هشیاری در سکونی که ورای فکر است وجود دارد.

طبیعت میتواند تو را به سکون بیاورد. این هدیه طبیعت به توست.

هنگامی که حوزه سکون را در می یابی و در آن به طبیعت می پیوندی، آگاهی تو در آن حوزه پخش میشود.این هدیه تو به طبیعت است.

روحش شاد آنکه گفت:من همان شبان عاشقم. سینه چاک و ساکت و غریب، بی تکلف و رها، در خراب دشتهای دور، در پی تو میدوم، ساده و صبور و گفت:من همان بلال الکنم، درتلفظ تو ناتوان.

گفتم: "راست گفته ای که خدای شبانان و ناتوانان خدای نزدیکی است، آنقدر که میتوان صدای نفسهایش را شنید، و صمیمی است، آنقدر که به راحتی میشود با او قهر کرد وقتی دعاهایمان را مستجاب نمیکند و برایش ناز کرد وقتی بارها صدایمان میزند و با لبخند نگاهمان میکند."

من خدایی را میشناسم که به راحتی میتوان از دست او گله کرد وقتی که با تمام وجود استدلالهای عقلی ات را به کار میگیری و میفهمی که هیچ کار او شبیه آدمیزاد نیست، خدایی که ساده و صبور گله ها و غرغرهایت را میشنود و کار خود را ادامه میدهد، لطف میکند و مهر می ورزد از جایی که گمانش را هم نمیکنی.

و خودم را میشناسم که همان شبان عاشقم و ایمانم را که ایمانی شبانی است به همان سادگی دشت. خدایی را که من می شناسم خانه ای دارد که هیچ محتسبی بر گرد آن نمی چرخد و میرغضبان شهر از دست رحمت او عاصی شده اند.بهانه میگیرد که ببخشد. اشاره می طلبد که نوازش کند.

و برای من، شبان ساده این دشت شعرهای عاشقانه می سراید و نمی سپارد آنها را حتّی به نسیم که خود بی هیچ واسطه ای در گوشم می نوازد و صدایم می زند با شوق که..."بیا"...

آن هنگام که از او گله میکنم: "محتسبان گفته اند، سخت میتوان به حوالی تو رسید." آهسته چنان که نامحرمان نشنوند و صدای نفسهایش در گوشم بپیچد زمزمه میکند: "عزیزکم من نزدیکتر از آن به تو هستم که گمانش را میکنی" گفتم: "گفته اند خشم میگیری اگر برایت چون و چرا کنم. من اهل تسلیم و طاعت نیستم." گفت: "اگر همه اهل تسلیم و طاعت بودند، رحمت من به کار چه کس می آمد؟! که من مشتاق تماشای سیمای توام وقتی شجاعانه به دریا میزنی با قایقی که خود برایت ساخته ام و دیگران از هراس طوفان قایق را به خاک سپرده اند و وقتی تو تن به طوفان می سپاری، هیهات از من که تنهایت گذارم." قد راست کردم، گفتم: "من محتسبان و میرغضبان و حاجبان درگاهت را برنمی تابم."، رو به رویم نشست، رخ به رخ و گفت: "درگاه من پرده ای ندارد که پرده داران غضبناک و خشم آلود داشته باشد که من بر نفس خود قصه رحمت نوشته ام. مرا ببین عزیزکم نه آنها را."
گفتم: "پس چرا آنها را از درگاه خود نمی رانی؟" گفت: "هیهات که من هرگز کسی را از درگاه خود نرانم."روی برگرداندم، گفتم: "من باید بفهمم که چه میکنی، پیش از این چرا چنین کردی و پس از آن چه خواهی کردی." ، رو به رویم نشست رخ به رخ و گفت: "اکنون را دریاب نازنینم که اگر باور کنی دوستت دارم، دیگر پیش و پسی باقی نخواهد ماند و من امشب آمده ام که باور کنی..." بغض کردم. مشت کوبیدم. گفتم: "پس چرا تنهایم می گذاری. چرا هرگاه که تو را می خوانم نیستی، درگاه تو کجاست وقتی که همه درها بسته است و این مصلحت تو چیست که من هیچ وقت جا و معنایش را نفهمیدم. کجایی وقتی میخوانمت و نیستی..." و دیگر هیچ نگفتم که گریه امانم نداد.

صبح بود که بیدار شدم. با نسیمی که نوازشم کرد. یادداشتی روی میز کارم بود. خواندم: روزی مردی ایتالیایی در خواب می بیند که خداوند به او میگوید آیا دوست داری صحنه هایی از زندگیت را پیش رویت نشان دهم. مرد از خود اشتیاق نشان میدهد. آنگاه در جلوی چشمهای او افقی مانند ساحل دریا ظاهر میشود و او آینده خود را میبیند که در لحظه های سخت، دو رد پا بر روی شنهای ساحل است.
مرد از خدا می پرسد این ردپاهای چه کسانی است؟ خداوند میگوید: یکی از آن تو و دیگری از آن من که در سختی ها همراه تو هستم .مرد مسرور می شود. در صحنه ای دیگر او مصیبت بزرگتری را پیش روی خود می بیند و بر روی ماسه ها تنها یک رد پا را مشاهده میکند، با گله به خداوند میگوید: پس چرا من را تنها گذاشتی.اینها رد پای من است که تنها در مشکلات رهایم.
خداوند میگوید این رد پای تو نیست. رد پای من است. مرد می پرسد: پس من کجا هستم؟ خدا میگوید: تو در آغوش منی وقتی سختیها از همه سو به تو هجوم می آورند.

هميشه به ياد داشته باش در ارتفاعي خاص از زمين ديگر ابري وجود ندارد اگر آسمان زندگيت ابري ست به اين دليل است که روحت به اندازه کافي اوج نگرفته است.

بحث نکن، مجادله بي حاصل است. تو به دنيا نيامده اي که همه ي مردم را متقاعد کني. * سعي کن «گِله» نکني، چون هيچکس خواستار شنيدنش نيست. * وقتي پيش ديگران گِله مي کني، اعصاب آنها را سوهان ميزني. * تنها انسان هاي نيرومند و متعالي پوزش مي طلبند. * تنهايي، جايي است که خداوند با تو سخن مي گويد و تو خداوند درونت مي شوي.

حسن باران اين است كه زميني ست، ولي آسماني شده است و به امداد زمين مي آيد حسن باران اين است كه مرا ميبرد از خويش به عشق و مرا بر ميگرداند از عشق به خويش شعر ميخواند در گوش من آرام آرام هيچ ميداني اين قطره كه بر گونه ي زيباي تو ريخت از كجا آمده بود ؟ از كجا رفت هوا؟ از كدام اقيانوس؟ از كجاي عالم؟ و چه راهي پيموده ست در هودج ابر؟ هيچ ميداني اين قطره كه بر گوشه ي لبخند تو ريخت آه و اندوه كدامين ماهي ست كه به تور ???افتادست؟ اشك لبخند كدامين ما

می گویند نگرانی مثل اسب چوبی گهواره ای است. هر اندازه که تند تند تکانش بدهیم به پیش نمیرود. نگرانی یکسره اتلاف وقت و انرژی است و طوری ذهنمان را به هم میریزد که نمیتوانیم در مورد هیچ چیزی روشن فکر کنیم.

رابرت فراست٬ یکی از بزرگترین شاعرانی که آمریکا به عرصه ادبی جهان عرضه داشته٬ بیست سال تمام بدون هیچ موفقیت و شهرتی سخت کار کرد. او قبل از آنکه جلدی از اشعارش به فروش برود٬ ۳۹سال داشت. امروز اشعار او به ۲۲ زبان زنده دنیا ترجمه و چاپ شده است. او شاعری است که ۴ بار مفتخر به دریافت جایزه پولیتزر شد.

آلبرت اینشتین٬ دانشمندی که بنا به گفته جهانیان باهوش ترین فرد روی زمین بوده٬ گفته است:" من ماهها و سالها فکر میکنم و فکر میکنم. ۹۹ بار استنتاجاتم نادرست هستند و در صدمین بار است که حق با من است. "

موقعی که لوسیانو پاواروتی از دانشگاه فارغ التحصیل شد، دقیقاً نمیدانست که معلم باقی بماند یا اینکه به کار خوانندگی حرفه ای روی آورد. پدرش به او گفت: " لوسیانو! اگر سعی کنی که روی دو تا صندلی بنشینی ، از وسط آنها خواهی افتاد . تو باید یک صندلی انتخاب کنی." پاواروتی معلمی را رها کرد و خوانندگی را انتخاب کرد.او پس از هفت سال مطالعه و نومیدی بود که در نخستین برنامه حرفه ای خود ظاهر شد و مجدداْ پس از هفت سال تلاش دیگر بود که به اپرای متروپلیتن راه یافت. او صندلی خود را انتخاب کرده بود و موفق هم شده بود.

سردبیر روزنامه ای٬ والت دیسنی را بخاطر فقدان قوه تخیل از کار برکنار کرد. والت دیسنی از نخستین شکستهای خود چنین یاد می کرد : " هنگامی که تقریباْ ۲۱ ساله بودم برای نخستین بار مفلس و ورشکسته شدم. روی بالشهای درست شده از یک نیمکت قدیمی می خوابیدم و کنسرو سرد لوبیا می خوردم.

گریگور مندل گیاه شناس اتریشی ٬ کسی که آزمایش و تجارب او با نخود فرنگی منجر به پیدایش علم جدید ژنتیک گردید٬ هرگز موفق نشد امتحانات گزینش معلمی را پشت سر گذارد و معلم علوم دبیرستان بشود.او در درس زیست شناسی مردود شد.

هنری فورد: شکست فرصتی است برای شروع دوباره با هوشیاری بیشتر.

۱- از والاترین بخش وجود خود آگاه شوید.این آگاهی به شما کمک می کند تا خود را بسیار فراتر از کالبد فیزیکی بدانید.

۲- خود را باور کنید تا به عقل و خردی که شما را آفرید نیز ایمان بیاورید.اصل دوم شما را در جایگاه انسانی که با نیروی جهانی خداوند یکسان و یگانه است تثبیت می کند.

۳- بدانید که شما بسیار فراتر از موجودی زنده در محیط هستید . شما جزو جدایی ناپذیر محیط هستید.بر اساس این اصل هیچگونه جدایی بین شما و آنچه در خارج از وجودتان در دنیای مادی یافت می شود وجود ندارد.

۴- بدانید که می توانید خواسته ها و آرزوهایتان را بسوی خود جذب کنید.اصل چهارم ٬ قدرت شما را برای جذب آن چه از قبل با آن اتصال داشته اید نشان می دهد.

۵- به شایستگی خود برای دریافت خواسته هایتان افتخار کنید.اصل پنجم نشان می دهد که شما شایسته دریافت تمام چیزهایی هستید که به زندگی خود جذب کرده اید.

۶- با عشقی بی قید و شرط به منبع الهی خود بپیوندید.اصل ششم نوعی آگاهی می آفریند تا به اهمیت پذیرش تجلی خواسته ها به همراه عشقی بی قید و شرط پی ببرید.

۷- با صدای خلقت مراقبه کنید.اصل هفتم ابزارهایی را در اختیارتان قرار می دهد تا ارتعاش وجود خود را با ارتعاش صداهایی که در جهان خلقت یافت میشوند هماهنگ کنید.

۸- صبورانه نسبت به عاقبت کار و چگونگی تجلی خواسته هایتان بی تفاوت باشید.اصل هشتم تاکید می کند که باید خواسته هایتان را بطلبید٬اما نسبت به چگونگی تجلی و زمان انجام آنها بی نهایت شکیبا باشید.

۹- به هنگام تجلی خواسته هایتان با سپاسگزاری و سخاوت واکنش نشان دهید.اصل نهم یادآوری می کند که به هنگام متجلی شدن خواسته هایتان ٬ مهار منیت و خود پرستی و سپاسگزاری و خدمت به دیگران اهمیت بسیاری دارد.

                                                          مراقبه روشی برای ارتباط آگاهانه با خدا (وین دایر)

سالک دوم از دوستش پرسید: تو که می دانی اقتضای طبیعت عقرب این است که نیش بزند پس چرا او را از درون آب نجات میدهی؟
سالک اول جواب داد: چون نجات در آب افتادگان نیز اقتضای طبیعت من است!

«و چون بندگانم از تو درباره‌ی من بپرسند بگو من (به شما) نزديکم و به ندای کسی که مرا بخواند پاسخ می‌دهم.»

آخرين حکايتی که سعدی کتاب بوستان را با آن به پايان می‌برد حکايتی بسيار شيرين و تأثيرگذار در باب رحمت خداست. داستان از اين‌جا شروع می‌شود که مستی، بر اثر افروختگی ناشی از نوشيدن شراب سر از مسجد در می‌آورد و شروع می‌کند به راز و نياز با خداوند:

شنيدم که مستی ز تاب نبيد
به مقصوره‌ی مسجدی در دويد

بناليد بر آستان کرم
که: يارب! به فردوس اعلی برم

مؤذن پير مسجد که می‌بيند انسان گنه‌کار و تردامنی وارد خانه‌ی خدا شده، گريبان مست را می‌گيرد و قصد می‌کند که او را از مسجد بيرون کند.

مؤذن گريبان گرفتش که: هين!
سگ و مسجد! ای فارغ از عقل و دين

مست که اين عتاب را می‌شنود شروع به گريستن می‌کند و می‌گويد مگر من از تو خواسته‌ام که گناه مرا ببخشی. سخن من با پروردگاری است که لطف و رحمت او گسترده است:

بگفت اين سخن پير و بگريست مست
که: مستم بدار از من ای خواجه دست

عجب داری از لطف پروردگار
که باشد گنه‌کاری اميدوار؟

تو را می‌نگويم که عذرم پذير
در توبه بازست و حق دست‌گير

سعدی اشاره می‌کند که باب رحمت الهی هيچ‌گاه بسته نيست و دستی که به قصد نياز بر آستان او بلند شود، تهی باز نمی‌گردد. او در تشبيهی بسيار دل‌نشين دعوت می‌کند که چون درخت تهی‌دست در فصل خزان دست‌ها را به درگاه خداوند، بلند کنيم تا از اين بی‌برگی نجات پيدا کنيم و سفارش می‌کند که انسان در هر حال و با هر سابقه‌ای نبايد از روی آوردن به درگاه خداوند نااميد شود:

به فصل خزان در، نبينی درخت
که بی‌برگ ماند ز سرمای سخت

برآرد تهی دست‌های نياز
ز رحمت نگردد تهی‌دست باز

مپندار از آن در که هرگز نبست
که نوميد گردد برآورده دست

قضا خلعتی نام‌دارش دهد
قدر ميوه در آستينش نهد

همه طاعت آرند و مسکين نياز
بيا تا به درگاه مسکين نواز

چو شاخ برهنه برآريم دست
که بی‌برگ از اين بيش نتوان نشست ...

بضاعت نياوردم الا اميد
خدايا ز عفوم مکن نا اميد

از ديدگاهی ديگر، اهميت دعا در ارتباط مستقيم آن با عبوديت خداوند ريشه دارد. خداوند هدف از خلقت آدمی را عبادت می‌داند و اين عبادت پاداشی است برای بشر؛ کيميايی است که مس وجود او را طلا می‌کند و مقدمه‌ای است برای معرفت و شناسايی خداوند. مولوی گفته است:

چون عبادت بود مقصود از بشر
شد عبادتگاه گردن‌کش سقر

آدمی را هست در هر کار دست
ليک از او مقصود اين خدمت بُد است

ما خلقت الانس و الجن را بخوان
جز عبادت نيست مقصود از جهان

قلب و مغزِِ عبادت، دعاست. دعا در اصل برقراری ارتباط بلاواسطه با خدا و تن سپردن به دريای بی‌کران رحمت اوست و همين که انسان توفيق خواندن خداوند بلند‌مرتبه را پيدا می‌کند، نغمه‌ی اجابت او را هم شنيده است. مولوی می‌گويد عارفی شب‌ها نام خدا را بر زبان می‌آورد و با ياد او کام خود را شيرين می‌کرد:

آن يکی الله می‌گفتی شبی
تا که شيرين می‌شد از ذکرش لبی

شيطان به سراغش آمد و گفت تو اين همه خدا را صدا زدی آيا يک لبيک و جواب از او شنيدی؟

گفت شيطان آخر ای بسيارگو
اين همه الله را لبيک کو؟

عارف که ديد شيطان راست می‌گويد، دل‌شکسته شد و از ذکر دست برداشت. در همين حال خوابش برد و در خواب خضر را ديد. خضر گفت چرا از ذکر غافل شده‌ای و ديگر خدا را نمی‌خوانی؟

گفت هين از ذکر چون وامانده‌ای
چون پشيمانی از آن کش خوانده‌ای؟

عارف گفت من بارها خدا را خوانده‌ام و جواب نشنيدم، می‌ترسم خداوند در را به روی من بسته باشد و علاقه‌ای به شنيدن صدای من نداشته باشد. خضر جواب داد:

گفت: آن الله تو لبيک ماست
وآن نياز و درد و سوزت پيک ماست

يعنی همين که خدا فرصت دعا و صدا زدن نام خود را به تو هديه می‌دهد به اين معناست که تو را پذيرفته و پاسخ تو را داده؛ در حالی‌که جاهلان و گنه‌کاران اصلاً فرصت دعا پيدا نمی‌کنند تا لبيکی بشنوند:

ترس و عشق تو کمند لطف ماست
زير هر يا ربّ تو لبيک‌هاست

جان جاهل زين دعا جز دور نيست
زان‌که يارب گفتنش دستور نيست

بر دهان و بر دلش قفل است و بند
تا ننالد با خدا وقت گزند

از سوی ديگر، اگر چه خداوند درخواست‌ها را از طريق اسباب و علل برآورده می‌کند اما همين اسباب و علل تنها واسطه در ايصال هستند و آفريده‌ی دست او؛ و خداست که سببيّت را به اسباب داده. علامه طباطبائی در تفسير مفهوم توکّل می‌گويد: «مجموعه‌ی اسباب و عللی که انسان می‌شناسد در مقايسه با اسباب و عللی که در اختيار خداست به اين می‌ماند که شخصی با چراغ قوه در شبی تاريک راه بيافتد. اين شخص تنها حجم اندکی از نيم کره‌ی تاريک را که با آن پرتو باريک روشن شده می‌بيند و از مابقی فضا بی‌خبر است، حال آن‌که خداوند بر همه‌ی اين فضا اشراف و احاطه دارد و توکل –و با تعبيری مشابه دعا– آن اکثريت ناشناخته را در اختيار انسان قرار می‌دهد»؛ لذا هيچ‌کس بی‌نياز از دعا و توکل نيست. حافظ که شعر او مجموعه‌ای از لطايف حکمی با نکات قرآنی است اين مفهوم را به زيبايی پرورش داده است:

تکيه بر تقوی و دانش در طريقت کافری است
راهرو گر صد هنر دارد توکل بايدش

و نيز درباره‌ی دعا می‌گويد:

به صفای دل رندان صبوحی‌زدگان
بس در بسته به مفتاح دعا بگشايند

متأسفانه ريشه‌ی بسياری از شبهات در دين، فراموشی جايگاه خداوند در مقام تشريع و جای‌گزينی کامل درک محدود بشری به جای امر قدسی و رابطه‌ی وحيانی است. اگر چه به عقيده‌ی بسياری از متألهين از جمله ابن‌سينا عقل و شرع ملازم يک‌ديگرند و عقل (سليم) جايگاهی رفيع در شرع دارد، چنان‌که سيد حسين نصر می‌گويد «رابطه‌ی حقيقت يا معرفت تعقّلی با امر قدسی دقيقاً به علت تهی شدن از مضمون قدسی‌اش مغفول مانده است.»^٩ ريشه‌ی بسياری از سرکشی‌ها و نافرمانی‌های بشر در مقابل ذات عزيز خداوند را بايد در همين غفلت و غرور جست‌وجو کرد.

سرکش مشو که چون شمع از غيرتت بسوزد
دلبر که در کف او موم است سنگ خارا

وجه ديگر دعا وجه عاشقانه‌ی آن است. دعا بيان درد و اندوه روح شيدا با محبوب بی‌همتاست. زيباترين روح پرستنده در يکی از نيايش‌های شيرين خويش می‌گويد: «مهربانا! کيست که ساغر محبت از دست تو نوش کرد و حلقه‌ی بندگی ديگری در گوش کرد؟»

هدف از بعثت پيامبران تنها يادآوری بوده و دليل بسياری از واجبات مثل نماز يادآوری و ذکر خدا و گفت‌وگو با اوست. بشر به اين ذکر و يادآوری محتاج است و آنان‌که غنی‌ترند، محتاج‌ترند، خداوند در بيانی عاشقانه می‌فرمايد: «من هم‌نشين کسی هستم که مرا ياد کند.» و در بيانی بيم‌دهنده می‌فرمايد: «هرکس از ياد من روی‌گردان شود زندگی [سخت و] تنگی خواهد داشت و روز قيامت او را نابينا محشور می‌کنيم. می‌گويد: پروردگارا چرا مرا نابينا محشور کردی؟! من که بينا بودم! می‌فرمايد: آيات من برای تو آمد و تو آن‌ها را فراموش کردی؛ امروز نيز تو فراموش خواهی شد.»

پس هرچه‌قدر ياد خدا شيرين و فرح‌بخش، فراموشی او هراسناک و تلخ است. در تعبير عارفان تمامی جهان تسبيح خداوند را می‌گويد (عبادت تکوينی) و انسان اگر با همه‌ی کاينات هم‌آهنگ نشود دچار خسران و سزاوار سرزنش است. سخن را با شعری از شيخ شيراز آغاز کرديم و با غزلی از او در همين معنا به پايان می‌بريم:

مشنو ای دوست که غير از تو مرا ياری هست
يا شب و روز به جز فکر توام کاری هست

به کمند سر زلفت نه من افتادم و بس
که به هر حلقه‌ی موييت گرفتاری هست

گر بگويم که مرا با تو سر و کاری نيست
در و ديوار گواهی بدهد کاری هست! ...

نه من خام طمع عشق تو می‌ورزم و بس
که چو من سوخته در خيل تو بسياری هست

من چه در پای تو ريزم که پسند تو بود
سر و جان را نتوان گفت که مقداری هست ...

همه را هست همين داغ محبت که مراست
که نه مستم من و در دور تو هشياری هست

عشق سعدی نه حديثی است که پنهان ماند
داستانی‌ست که بر هر سر بازاری هست

گلد کوئست-نت ورک مارکتینگ-بازاریابی شبکه ای و ... این روزها بارها و بارها این کلمات را خوانده و شنیده ایم.  قصد توضیح این کلمات را ندارم.اما آیا لحظه ای اندیشیده ایم چرااین کلمات اینقدر ذهن بسیاری از ما و دوستانمان را اشغال کرده است؟ مدلهای گوناگون بازاریابی هرمی که هدفش نه تولید و نه ارزش آفرینی اقتصادی و نه حتی توزیع عادلانه تولید بلکه تنها عضو گیری بیشتر و در نتیجه سود بیشتراست .

"بیا و در سیستم ما عضو شو و برای خودت زیر مجموعه پیدا کن و بدون زحمت به پول و پله هنگفتی برس..." و البته بطور غیر مستقیم:"بتو چه که زیر مجموعه ات در راه ثروتمند شدنت له شود!"

راستی چه کسانی بیشتر عضو اینگونه مجموعه ها میشوند؟ بنظر من :

آنانی که به توانایی های خود اعتقاد درستی ندارند.

آنانی که آینده ای برای خود متصور نیستند و یا آنرا تیره و تار می بینند .

و آنانی که با بهانه های مختلف کسب درآمد و ثروت"به هر قیمت" را میجویند.

متاسفانه افراد درگیر در این بازی نام فعالیت خود را سرمایه گزاری می نهند و حتی بدان افتخار میکنند.اما کدام انسان منصفی را سراغ دارید که به چنین فعالیتهای غیر  مولّدی نام سرمایه گزاری نهد.اگر از دید این دوستان به قضایا نگاه کنیم شاید قاچاقچیان مواد مخدر و انسان و ... هم در رده سرمایه گزاران باشند!راستی اندیشیده ایم چرا کشورهای پیشرفته سالهاست اینگونه بازاریابی هایی را غیر قانونی دانسته اند؟!آیا افسوس ندارد که سال گذشته شرکت گلد کوئست حدود ۲۴۰ میلیون دلار ارز از کشورمان به خارج برد؟با این پول چند هزار شغل برای جوانان جویای کار میشد ایجاد کرد؟

داشتن رویای زندگی راحت و ایده آل و پروراندن آن نه تنها عیب نیست بلکه حُسن بسیار بزرگی نیز هست ، امیدی است که به تلاش آدمی سمت و سو میدهد.  اما توجه به چنین سیستم هایی و کلاً تنها چشم داشتن به شانس و اقبال ، امید نیست!امید اندیشه ایست که شوق و انگیزه ایجاد میکند،برای بهتر نگریستن به اطراف،برای تلاش بیشتر،برای سودمندی  و ... . شاید بتوان اینگونه منفعلانه چشم انتظار شانس بودن را سراب دانست،شوقی که در پی آن سرخوردگی و ناکامی است...

گلد کوئست و امثال آن تنها در جوامعی فرصت رشد قارچ گونه می یابند که امید به آینده کمرنگ و نور زندگی کم فروغ باشد.بر عکس در جوامعی که راه کار شرافتمندانه بازتر و استقبال از ایده های نو بیشتر باشد،فقط نگاه داشتن بسوی شانس  برای رسیدن به زندگی ایده آل بی معنی است.

هیچ  کس منکر وجود فقر،تبعیض و نابسامانی در عرصه های گوناگون کشورمان نیست.اما فراموش نکنیم که همه اینها قابل اصلاح و دگرگونی است و برای دگرگونی نیاز به انسانهای دگرگون شده است.مرحوم پروفسورحسابی میگفت:"انسانهای تاثیر گذار در روزگار آنانی هستند که خلاف جهت آب شنا میکنند. "

بیاییم از خودمان شروع کنیم.مرزهایی که در ذهن خود در برابر توانایی های خود ساخته ایم را بشکنیم.باور کنیم که تنها محدودیت واقعی،نه در بیرون که در ذهنمان جای دارد.مسلماْ هیچ چیز نمیتواند در برابر اراده آدمی مقاومت کند.آنگاه این انسانهای دگرگون شده اند که میتوانند اوضاع را متحول سازند...  

برای اینکه بتوانید با استفاده از تجسم خلاق (فن استفاده از نیروی خیال برای آفریدن خواسته های زندگیتان) آنچه را که میخواهید بیافرینید ، باید مشتاق و قادر به پذیرش بهترین پیشکش زندگی یعنی " خیر و صلاح خود " باشید.

شاید عجیب به نظر برسد ، اما بسیاری از ما نمیتوانیم بپذیریم که میتوانیم آنچه را که در زندگی میخواهیم ، داشته باشیم و این معمولا" ناشی از اعتقادی ریشه دار به بی ارزش بودن است که در نخستین سالهای زندگی بوجود آمده است.

این اعتقاد اساسی چنین است : من آنقدرها عالی و دوست داشتنی و ارزشمند نیستم ، پس لیاقت این را ندارم که صاحب بهترین چیزها باشم.

معمولا" این اعتقاد با احساسهایی متضاد مبتنی بر اینکه خیلی خوب و شایسته هم هستید در هم می آمیزد.اگر ببینید که نمیتوانید خود را در عالیترین و شگفت انگیزترین موقعیتهای ممکن تصور کنید یا اندیشه هایی از این دست به سراغتان می آید که " من هرگز نمیتوانم صاحب آن چیز شوم. " یا " آن رویداد نمیتواند برای من پیش آید. " شاید لازم باشد به تصویری که از خود دارید بنگرید.یعنی از خود بپرسید: " همین الان چه احساسی نسبت به خود دارم؟ " و به تصاویر اندیشه هایی که به ذهنتان خطور میکند ، توجه کنید .

یکی از مؤثرترین راهها این است که از خود بپرسید " همین الان به نظر خودم به چه شکلی می آیم؟ " اگر خود را زشت و چاق و لاغر و ... یافتید بدانید که آنقدر خود را دوست ندارید تا آنچه که لیاقتش را دارید ( یعنی بهترین چیزهای دنیا ) را به خود عطا کنید.

عبارات تأکیدی مؤثرترین راه برای آفرینش تصویری مثبت تر و مطلوبتر از خویشتن است.

به محض اینکه پی بردید خود را دوست ندارید ، از هر مجالی برای تحسین و تمجید خود استفاده کنید و عبارات مثبت و سرشار از محبت به خود بگویید ، آنگاه متوجه خواهید شد که این کار باعث میشود نسبت به دیگران نیز ملاطفت بیشتری نشان دهید.

به آن ویژگیهای خود بیندیشید که دوست می دارید و تحسین می کنید.

همانطور که دوستان خود را با وقوف کامل به نواقص و نقاط ضعفشان میتوانید دوست بدارید ، خود را نیز میتوانید همانگونه که هستید دوست بدارید و در عین حال بدانید که در بعضی از زمینه ها نیاز به رشد و کمال بیشتر دارید.خویشتن دوستی ، احساسی نیکو و همچنین معجزات و شگفتیهای بیشماری میتواند در زندگی شما به وجود آورد.

میتوانید عبارتهای تأکیدی مثبت را به صورت دوم شخص و با به کار بردن نام خودتان بگویید تا مؤثرتر واقع شود.همانطور که به شخصی که دوست دارید محبت می ورزید ، به خودتان نیز همانطور توجه نشان دهید.

به خاطر داشته باشید که: در هر لحظه انسانی تازه هستید و هر روز ، روزی نو است و فرصتی تازه تا دریابید که:به راستی چه انسان شگفت و شیرین و نازنین و قابل ستایشی هستید.

                                                                                                     شاکتی گواین

چرخه هایی از موفقیت وجود دارند ، زمانی که دارایی و موفقیت به سراغ ما می آیند.همچنین چرخه هایی از شکست وجود دارند وقتی که دستاوردها از دست میروند و تباه میشوند.

شما باید بگذارید آنها بروند تا برای بوجود آمدن چیزهای تازه و بروز تغییر و دگرگونی جا باز شود.اگر شما در این مقطع مقاومت کنید و به موفقیت خود بچسبید ، به این معناست که از روان شدن در جریان زندگی خودداری میکنید و در نتیجه رنج خواهید برد.

برای رشد نیاز به فروپاشی وجود دارد ، یک چرخه نمیتواند بدون چرخه دیگر پا بگیرد.

چرخه شکست بی تردید برای درک معنوی لازم است، باید در سطحی عمیقا" شکست خورده باشید و از دست دادن و درد و رنج شدید را تجربه کرده باشید تا به بعد معنوی جذب شوید . شاید هم موفقیت برایتان تهی و بی معنی و در واقع به شکست تبدیل شده باشد.

در هر موفقیتی شکست و در هر شکستی موفقیت نهفته است.همه اشکال ناپایدارند.شما میتوانید باز هم فعال باشید و از ایجاد و نمایش شرایط جدید لذت ببرید ، اما خودتان را با آنها یکی ندانید.لازم نیست وجود خود را به آنها وابسته کنید ، آنها زندگی شما نیستند ، فقط وضعیت زندگی شما هستند.

چرخه های بزرگ وجود دارند و چرخه های کوچک در درون چرخه های بزرگ. خیلی از بیماریها در نتیجه جنگ با چرخه های کم انرژی که برای بازسازی ضروری هستند بوجود می آیند.تا هنگامی که خود را با ذهن یکی میدانید ، اجبار و گرایش به آنکه ارزش و هویت خود را در گروی عوامل بیرونی مانند موفقیت و پیشرفت بدانید ، اجتناب ناپذیر است.
در نتیجه پذیرش چرخه های شکست برای شما غیر ممکن میشود و نمیتوانید اجازه وجود آنها را بدهید.

بنابراین امکان داردشعور هستی به منظور دفاع از خود ، اختیار را به دست گیرد و نوعی بیماری ایجاد کند تا شما مجبور به درنگ شوید و بازسازی لازم امکانپذیر شود.

تا وقتیکه ذهن شما شرایطی را خوب میداند ، خواه رابطه باشد یا مالکیت یا موقعیت اجتماعی ویا ... ذهن ، خود را به آن شرایط میچسباند و خود را با آن یکی میداند ، این وضعیت شما را خشنود میکند و امکان دارد بخشی از آن کسی که هستید یا گمان میکنید هستید بشوید.

اما در این بعد زوال پذیر هیچ چیز پایدار نمی ماند ، آن وضعیت تغییر میکند یا معیار داوری شما دگرگون میشود ، یعنی چیزهایی را که تا دیروز خوب بود ، ناگهان یا بتدریج به بد تبدیل میشود.همان چیزی که شما را شاد میکرد اکنون غمگینتان میکند ، گاه شرایطی ناپدید میشود و در نتیجه نبودش شما ناراحت میشوید. دگرگونی یا ازبین رفتن وضعیتی که ذهن به آن چسبیده و خود را با آن یکی میداند ، برای ذهن پذیرفتنی نیست ذهن به آن وضعیت گمشده میچسبد و در برابر دگرگونی مقاومت میکند ، با این تجربه حالتی به شما دست میدهد که گویی عضوی از بدنتان را جدا کرده اند.

نشان ندادن هیچگونه مقاومتی در زندگی به معنای واقع بودن در حالت وقار و راحتی و سبکی است.این حالت بستگی بوجود وضعیتی ویژه و جه خوب و چه بد ندارد.

هرچند متناقض به نظر میرسد ، اما وقتی که وابستگی شما به شکلهای ظاهری از بین برود ، شرایط عمومی زندگیتان یعنی شکلهای بیرونی بسیار بهتر میشوند. اشیا ، افراد یا شرایطی را که فکر میکردید برای شادمانی شما ضروری هستند اکنون بدون هیچ تلاش و تقلایی به طرف شما می آیند و شما آزاد هستید تا از آنها لذت ببرید و قدر آنها را بدانید.

بی تردید همه اینها میگذرند و چرخه ها می آیند و می روند اما وقتیکه وابستگی شما قطع شده باشد ، دیگر ترسی از نداشتن ندارید و در این حالت زندگی براحتی جریان پیدا میکند.

در حالت عدم مقاومت آرامشی پرشور نهفته است.

بودن ، شما را به ورای قطبهای متضاد ذهن میبرد و از وابستگی به شکلها رها میکند.حتی اگر پیرامونتان به هم بریزد ، باز هم آرامشی عمیق و درونی احساس خواهید کرد.شاید شاد نباشید اما آرامش خواهید داشت.

                                                                                          تمرین نیروی حال اکهارت تول

یک سخن نغز قدیمی می گوید: این نیز بگذرد ، که برای غلبه بر رنجهای روزمره که در لحظات سخت زندگی روی میدهد و باید با آن مواجه شد ، به کمک ما میشتابد.
قدری فکر کنید. همه چیز می آید و می رود. مشکلات شکل میگیرند و سپس محو میشوند. یک روز در تعطیلات بسر میبریم و روزی دیگر به کار باز میگردیم. یک آسیب کوچک می بینیم و اکثرا" بالاخره شفا می یابیم. ما در انتظار شروع فصلی هستیم و روز بعد از آن در انتظار فصل بعدی می مانیم.

با یادآوری این عبارت نغز ، احساس رهایی فراوانی در انسان بوجود می آید.
در حقیقت ، این سخن اساسی برای یک زندگی بسیار آرامبخش است ، به ما یادآوری میکند هر چیزی زمان و مکان مخصوص خود را دارد.

در اوقات سختی دیدی درست و مناسب و چهارچوب فکری بدین مضمون به ما ارائه میکند که هیچ چیز پایدار و دائمی نیست و به ما امید و اعتماد میدهد که " این نیز بگذرد " و همیشه چنین است. به عنوان مثال وارد وضعیتی وخیم و بحرانی می شویم و احساس می کنیم هیچوقت از آن جان سالم به در نمی بریم اما بالاخره راهی برای عبور از آن می یابیم یا در مقطعی آنچنان سرمان شلوغ است که احساس می کنیم بیش از این قدرت تاب آوردن نداریم و بعد جدول زمانبندی به وضعیت عادی باز میگردد.بارها و بارها مبارزه کرده و پیش میرویم.

با نظری به گذشته به راحتی آمد و شد وقایع و اتفاقات را مشاهده میکنیم. بهار ، تابستان ، پائیز و زمستان.شادی و غم ، ستایش و سرزنش ، استراحت و خستگی زیاد ، به ثمر رساندن کاری و خراب کردن سایر کارها.

آزادی و شادمانی خالصانه وقتی می آید که این اصل را ببینیم. این اصل فقط مربوط به زمانی نبوده که نظری به گذشته داشته ایم بلکه لحظاتی که کاری دشوار انجام میدهیم نیز ادامه می یابد. به این ترتیب میتوانیم دیدگاه خود را هنگام هرج و مرجها حفظ کنیم.
وقتی به یاد بیاوریم که همه امور در حال آمد و شد هستند  ، آنگاه میتوانیم دید خود را حفظ کرده و قلبی فراخ داشته باشیم. این نگرش در همه مقاطع زندگی یک حس شوخ طبعی را نیز به انسان میدهد.

من از شما می خواهم در اوقات ناراحتی ، استرس یا آشفتگی و در حین عبور از شرایط بسیار سخت و دشوار این سخن حکیمانه را یاد آورید. زندگی بسیار کوتاه است. بهترین و مؤثرترین روش برای داشتن روحی سپاسگزار و حفظ خود از سختیها بیاد آوردن این امر است که همه مسائل و اتفاقات حتی قسمتهای سخت آن نیز میگذرد.

                                                                                   از کاه کوه نسازید ریچارد کارلسون

خدا فرمود:خودت بايد آنها را رها كني.